Cyfrowe waluty banków centralnych (CBDC, z ang. Central Bank Digital Currency) to jedno z najważniejszych zjawisk, które mogą w najbliższych latach całkowicie zmienić sposób, w jaki funkcjonuje system finansowy.

Zmienność kursów walut od lat jest jednym z głównych czynników ryzyka dla posiadaczy kredytów walutowych. Choć kredyt w euro uchodzi za bardziej stabilny niż we frankach szwajcarskich, w praktyce również podlega wahaniom wynikającym z polityki Europejskiego Banku Centralnego, różnic inflacyjnych oraz czynników globalnych.

Od momentu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej w 2004 roku temat przyjęcia wspólnej waluty regularnie powraca w debacie publicznej. Dla jednych wejście do strefy euro oznacza stabilność finansową i tańsze kredyty, dla innych – utratę części suwerenności gospodarczej.

Niemcy i Francja to dwa filary strefy euro, których decyzje gospodarcze w dużej mierze kształtują kierunek całej Unii Europejskiej. Od ich polityki fiskalnej, budżetowej i gospodarczej zależy nie tylko kondycja wspólnej waluty, ale także poziom inflacji, stóp procentowych i kursów wymiany.

W ciągu ostatnich dwóch dekad światowy system finansowy doświadczył kilku potężnych wstrząsów: globalnego kryzysu z 2008 roku, europejskiego kryzysu zadłużenia, pandemii COVID-19 oraz inflacyjnego wstrząsu po 2020 roku.

Strefa euro od momentu swojego powstania w 1999 roku była projektem ambitnym, ale i pełnym wyzwań. Wspólna waluta miała ułatwić handel, wzmocnić integrację gospodarczą i zapewnić stabilność finansową w Europie. Jednak w ciągu ostatnich dwóch dekad unia walutowa wielokrotnie stawała wobec kryzysów – od greckiego zadłużenia po inflacyjny wstrząs po pandemii COVID-19.